ITZULTZEA

Agur bakoitzean zerbait hausten da norberaren barruan. Bizitzako sasoi baten parte izan den hori gehiago ikusiko ez dela jakitean edo, behintzat, ez dela gehiago berdina izango ulertzen denean. Denborak eta esperientziek josten gaituzte, aldatzen; eta joaten dena ez da sekula berriro itzultzen. Ez, behintzat, behin sorterria utzi zuen norberaren bertsio hori. Beste bat da itzultzen dena. Baina norbere eta sorterriaren arteko harreman horretan ez da norbera soilik aldatzen dena; biak aldatzen dira: norbera zein sorterria. Sorterriak norbera gabe aurrera egiten ikasi du, dela sei hilabetez, dela urtebetez, zein luzargoago. Eta norbera ezin da sorterrira bueltatu denbora pasatu izan ez balitz bezala, denak berdin jarraituko duen esperantzaz. Herria aldatu da eta zu zeu ere aldatu egin zaitu atzerriak.

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Banago, badaukat

Lagunak

Banago etxe berrian. Banago lan berrian. Ia lau hilabete daramatzat herrialde berrian; kontinente berrian. Eta askok pentsatu dute azkenengo hilabete honetan abandonatu egin ditudala, abandonatu ditudala bloga eta youtubeko kanala ere. Baina ez. Denbora kontua da guztia.

Urritik azarorako jauzian guztia pilatu zait. Azaroaren 1a jai izanik, oporretan joateko plana egina geneukan aspalditik. Bikinia eta toalla motxilan sartu eta eguzki bila joan ginen desertura: Caldera, Bahía Inglesa, Chañaral eta Pan de Azúcar. Baina lasaitasunaren aurretik bazegoen zer egina.

Hasteko, Urriaren 15ean Euzko Etxean hasi nintzen aurrerantzean izango nuen lan berriaren inguruko formazioa jasotzen. Aurreko post-ean nioen “bihar” hasiko nintzela eta, ikusten duzue, geroztik ez dut sarrerarik idatzi blogean. Ez nabil txantxetan, beraz, diodanean okupatuta nagoela. Baina zein gustora! Euzko Etxeko lanak asko dauka pasiotik, aurreko belaunaldiek 11.000 kilómetrotara ekarritako kultura eta historia taupaka mantentzearekin, haria ez etetearekin, gure sustraiak lurrari sendo errotzearekin eta garen horretan gartsuki sinistearekin (politika kontuak albo batera utziz). Eta hasi nintzen bertan nire lana zein izango zen ikasten eta aldi berean, ezer ulertzen ez nuelako, estresatzen. Ze ostia egiten du filologa dialektologa batek idazkari lanetan. Zein momentutan okurritu zait baiezkoa ematea. Ke si depósito, imposiciones, liquidaciones, boletas, 這是中國普通話!Eta gehitu behar zaio goizeko 9etatik arratsaldeko 7ak arte egoten naizela bertan, gutxi-gorabehera, beraz labadora jartzeko astia asteburuetan bakarrik daukadala, baina sikieran unibertsitateko lanarekin konpatiblea da ze gauetan badaukat denbora apur bat hurrengo eguneko klasea errepasatzeko. Eta esan behar dut, orain, azaroaren 26an, hasi naizela neurria hartzen lanari eta txinera menperatzen edo, behintzat, deszifratzen.

Aldi berean, urri amaieran Italia auzoko etxean hiru hilabete beteko nituen. Horrek esan nahi zuen utzi nezakeela etxe hura eta beste batera mugitu. Horrek esan nahi zuen etxe berri bat bilatu behar nuela, gela garbitu, trasto guztiak maletan sartzeko moduren bat asmatu eta guztia etxe berrira eraman. Kontuan izanik Euzko Etxean goizetik iluntzera arte egon behar nuela, asteburuak bakarrik nituen horretarako, baina aldi berean motxila bete gauza hasi nintzen eramaten goizetan Euzko Etxera, banekielako nekez sartuko nuela guztia maletan (hemen gauzak erosi bainituen eta aurretik jada banituelako maleta zarratzeko arazoak). Euskal Pilota Mundiala prestatzen ari den Zitak esan zidan, halako elkarrizketa espontaneo batean, bere aitak estudio bat zeukala alokairuan, Santiago erdigunean, Moneda palaziotik hur. Eta nik behar nuen ya zerbait, $180.000 hilabetean (ordura arte aurkitu nuen merkeena), baina kezkatu egiten ninduen aldi berean prisagatik baietz esateak eta gero pisua ez gustatzeak. Zentruan zegoen, guztiek esaten zidaten ez bilatzeko pisua Zentruan, arriskutsua zela. Baina esango nuke -eta ez da soilik nire teoria- arriskutsutasunaren inguruko pertzepzioa benetan dena baino altuagoa dela hemengo gizartean. Berdin gerta dakizuke zerbait Probidentzian zein Barrio Italian (bizikleta lapurtzea, esaterako), Yungain zein Zentruan. Esango nuke pertzepzioak lotura gehiago duela talde sozialen bereizketarekin berez honek dakarren arriskuagatik baino. Ia hilabete daramat bizitzen etxe berrian eta pozarren nagoela aitortzen dut.
Baiezkoa esan nion Zitari, erakusteko etxea ahal zuenean. Baina bera oso liatuta zebilen Mundialaren antolakuntzarekin eta ni oporretan joatekoa nintzen. Azken astean erakutsi zidan etxea. Asko gustatu zitzaidan, niretzako bakarrik anbiente bakarreko estudio bat. Altzaririk gabe, hala ere, baina esan zidan berak ekarriko zizkidala sartenak, lapikoak eta abarrak. Gainera, aurreko idazkariak, Karinek, bere alabaren ohea utziko zidan. Bueno, azkenean saldu egin zidan eta nik ezin ezetz esan, bidaitik bueltan non lo egin izan behar nuelako. Eta ostiralean, arratsaldeko 19:00etan, autobusa neukan bidaian joateko. Arratsaldeko 3etan bazkaltzen bukatzen geunden. Autoa hartu eta Zitarengana joan behar genuen haren furgonetan ohea garraiatzeko. Santiagoko beste puntan ohea hartu, nire etxe berrira eraman eta bueltan eman behar genuen furgoneta Zitarengana. Eta nik etxe zaharrera joan behar nuen laneko gauzak utzi eta bidaiarako motxila hartzera ere eta handik autobus estaziora. Lasai, sasoiz heldu nintzen autobus geltokira.

Estres horren guztiaren ostean imajina dezakezue zenbat gozatu nituen oporrak. Guata arriba, guata abajo Txileko eguzki gogorraren pean eta ozeano pazifikoko ur izoztuetan dzanga egin, bestelako ardura barik.

Bueltatu ginen oporretatik eta eguneroko dinamikan sartu nintzen. Eskerrak aste honek 3 egun bakarrik zituen. Ikasleak azterketa eta aurkezpenetan zeuden eta horrek Euzko Etxeko zereginetan hobeto murgiltzea erraztu zidan. Ostiralean pala irakasleekin egin genuen ostera Bellavistan eta etxea inauguratu genuen xumeki. Larunbat goizean entrenamendura joateko indarrak batu, eguardian lo egin eta arratsaldean euskara irakaslea den Alvaroren urtebetetze eguna ospatu genuen txoriek egun berriaren etorrera iragarri arte. Igandean hibernatzea tokatzen zen.

Badaukat etxe berria eta seguruenik ez naiz gehiago etxez aldatuko hemen nagoen artean. Banago lan berrian eta seguruenik ez dut utziko hemen nagoen bitartean. Ezagutu dut jende berria, lagun ditudanak orain, eta seguruenik ez ditut utziko sekula.

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Bidegilea-Bidelaguna

Maleta bete ilusio eta ametsez etorri nintzen Txilera. Mundu berri bat, kultura bat, historia bat ezagutzeko gogoz. Bidean, baina, amets eta ilusio berriak joan zaizkit sortzen eta hilabete bi baino ez daramatzat hemen. Gertaeren kateatze etengabearen ondorioz, lehenik eta behin Santiagoko Eusko Etxeko idazkari izango naiz azarotik aurrera (ikasten bihar hasiko naizen arren).
Trikitixak ere norabide garrantzitsua markatu dit atzerrian. Euskal Filologiako bigarren urtean ausaz hasitako ikasketa efimero haiek atzerrian eman dute fruitu. Atzerrian ohartu naiz euskal musika-tresna bat jotzen jakitearen garrantziaz, identitaearen isla, kulturaren zabalkunde baita. Hemen hasi naiz garatzen musikarekiko beti izan dudan sentiberatasuna eta grina. Trikitixa ekitaldi garrantzitsu baten aurretik beronen uhala soltatu izanak beste bide batzuk zabaldu dizkit. Izan ere, denda txiki batera eraman nuen konpontzera eta instrumentuaren edertasuna miretsi zuen gizonak konpondu zuen, beste batek ordu luze batez elkarrizketa eskaintzen zidan bitartean. Elkarrizketa hartatik sortu ziren, besteak beste, proiektu bi, oraindik proiektu direnak, amets direnak, baina gauzatzeko grina piztu zidatenak. Bata, bera eta bere lagunek larunbat esporadikoetan egiten dituzten bilkura musikaletan trikitixa integratzearena da. Lagunetako batek akordeoia jotzen duela eta trikitixak interesa piztu ziola jakinarazi zidan, nahi zuela hain misteriotsua egiten zitzaion musika-tresna hura ezagutu. Beste proiektua, ostera, unibertsitateko klase formaletatik kanpo euskara eta euskal kulturan interesatua dagoen jendeari klaseak ematea da eta dirua eskaini didaten arren, formatu horretan zerbait informala egin eta neure borondatez egingo nuela adierazi nien, maitasunagatik, eskuzabaltasunagatik eta Astra bezalako proiektuetan jasotako formazioaren ondorioz nuen filosofiagatik. Jakintza jakintza truke.
Atzerrian nagoela eta ordu aldaketagatik nireekin dudan komunikazio urriak bultzatuta, bestetik, euskara hedatzearen garrantziaz ere jabetu naiz eta nire harea alea jartzea erabaki dut, azken finean, Euskal Herrian denak lanpetuta daudenean esnatzen bainaiz ni. Goizak oso libre ditut (batez ere igandeetan) eta ordu horietan zerbait probetxugarria egiteko aukera ere eskaintzen dit honek. Mintzanet proiektuaren bidez euskara praktikatu nahi duten ikasleekin skype saioak egitea da kontua eta niri esfortzurik eskatzen ez didan bideo-dei horren bidez beraiei euskaran trebatzen laguntzea. Horrela ezagutu dut Naiara gaur, euskararen bidegile berria eta haren bidelaguna izango naiz aurrerantzean. Goizero bost ordu eskaintzen dizkio euskarari euskaltegian eta, hau gutxi balitz, hizkuntza eskolara ere joaten da. Gainera, orain, skype saioak egingo ditu nirekin. Grina badauka, gogoa ere bai, baita ilusioa ere. Hasi berri dugun bide horretan, beraz, gustura arituko naiz haren bidelagun gisa. Berak izan ez zuen aukera eta zortea izan dut nik, euskara txikitatik modu naturalean jaso izanagatik, oharkabean, esfortzurik gabe. Beraz, bera bezala bidea egiten ari diren guztiei nire errespetu eta animoak helarazi nahi dizkiet, eurak baitura euskara euskara egunez egun indartzen dutenak.
Ametsak errealitate bihurtzeko eginak daude. Jarrai dezagun bidea egiten. Segi dezagun amesten.

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzuna 1

EUZKADI, edo nola kateatzen diren gertakizunak oharkabean

Aste honetan ikasle batek tatuajeaz galdetu dit. Beste azalpen batzuen artean, mendi bat ere badela esan diot. Mendia nire pasioa da. Mendia nire Herria da. Mendia askatasuna da. Basatia. Natura. Konexioa.

Unibertsitatean CAU izeneko Klub Andinoa dagoela azaldu dit berak eta, hainbeste bada niretzat mendia, ea zergatik ez dudan izena ematen, horrela mendira joateko taldea izango dudala, mendira ateratzea hain zaila den hiri honetatik salto egiteko erraztasuna.

Jakinminean murgilduta CAU-eko web orrialdean saltseatzen ibili naiz eta hara non aurkitu dudan “Expedición al monte Euzkadi”. Aberri zati bat daukat Txilen! Eta ondoren Eskonews-eko berri honetara heldu naiz, gailur horrek nire Herriaren izena nola hartu zuen jakitera:
http://www.euskonews.com/0233zbk/kosmo23302.html

Eta zenbat gauza geratzen zaizkidan deskubritzeko, exploratzeko, arakatzeko, ezagutzeko, etc. etc. etc.
sin-titulo

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Egun on, maiteok

Ez da erraza distantziatik idaztea.
Kontrako urtaroetan bizi gara. Hemen udaberria denean, hor udazkena; hemen uda denean, hor negua.
Ozeano zabal batek eta orduek banatzen gaituzte, zuek eta neu. Distantzia geografikoa beti da bera, baina tenporala ez. Batzuetan 6 dira banatzen gaituzten orduak (uztailean etorri nintzenean, adibidez); besteetan 5, abuztuaren 13an Txilen ordua aldatu zenetik; besteetan 4, urrian ordua aldatzen duzuenean; eta gero berriro bueltatzen gara 5era eta berriro 6ra, sasoi desberdinetan aldatzen baititugu orduak.
Honek guztiak komunikazio oztopoak dakartza. Esnatzen naizenerako zuentzat eguardiko 12ak dira (gutxienez); dagoeneko egunaren erdia bizi izan duzue nik hasiera ematen diodanerako eta lanetik atera edo eguneko zereginak amaitzen ditudanerako ohera joateko ordua duzue zuek.
Baina gaueko schop-en (litro erdi zerbezen) arteko elkarrizketak kontatu dit ederra dela goiza zuen mezuekin hastea, zuentzat egun erdia pasatu bada ere, zuen hitzekin esnatzea. Eta bai, hala da. Denak du bere alde positiboa. Eta gaur zuek esnatuko zarete nire mezuarekin. Egun on, maiteok.

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Eskerrak

Eskerrak estatistikek huts egiten duten lantzean behin.
Ez da lurrikararik egon; terremotoak bai, ordea. Baina bestelakoak.
Asteburu ederra izan da, baina etxekoekin ezin daiteke konpara.
Ezagutu dut zer den Santiago Fiestas Patrias-en. Batetik, kaleak hutsik geratzen dira. Euskal Herriak bere osotasunean baino biztanle gehiago dituen hiri honetan (5 milioi baino gehiago) desertuko bolak pasatzea bakarrik falta izan da. Nola da posible?

Bueno baina honek badu bere azalpena. Familia asko itsasaldera joaten dira, Valpo, Viña, Osorno eta antzeko lekuetara eta, Santiagon geratzen direnak, Fonda izeneko eremuetan daude sakabanatuta. Fonda hauek hiriko parkeetan egiten dira eta, finean, urtean egun bakarra da parkera sartzeko ordaindu egin behar izaten dena. Baina bueno, honek ere badu azalpena. Parkera sartu eta giro apartarekin egiten da topo: anticuchoak (brotxeta handiak) saltzen dituzten parrillak, salchipapa (patata frijituak saltxitxekin), empanadak (enpanadak :P; de pino (okela pikatua)), terremotoak zein baino zein merkeago eta handiago eta zoazen parkearen arabera, artisautzako postu txikiak, umeentzako (edo gu bezalakoentzako) jokoak, futbolina, cueca dantzak eta kontzertuak ere egoten dira.

Eta jokatzen duzu halako “timo” antza duten joko horietako batera, botatzen dituzu 20 aro botilen sametara (eta pentsatzen duzu: 20 aro asko da, baten bat sartuko da, ala ez direlako sartzen ematen dizkidate hainbeste?) eta baten bat sartzen bada botila niretzat, eta 15. aroan jada etsita zoazela edozelan hasten zara jaurtitzen eta desesperatuta denak amaitu zaizkizunean konturatzen zara 17.na sartu egin dela. Eta hartzen duzu botila esku artean eta lagunek pozez hartzen zaituzte eta mierda, zerbeza bero dago. Eta zerbait egin beharko dugu eta zoaz txosnara, edalontzi bat hartzen duzu, izotza eskatzen duzu, gero ura eta ttak, kubitera bat montatzen duzu zure zerbeza epelarentzat. Eta okurritzen zaigu 20 aroen truke ordaindutako prezioan sal daitekeela botila (1.000 peso, 1,4euro) eta beste 20 arotan gasta genezakeela diru hori. Eta saltzea lortzen dugu, zailtasun handirik gabe (behin fresko dagoela) eta lagun batek kuadrilla bat ikusten du botilla pilo batekin eta gure moduko beste batzuk direla ulertarai digute; baina trebeagoak. Eta lagunari okurritzen zaio guk jokatu beharrean beraiei ematea 20 aroak guri botilak ateratzeko eta besteak pozik eta nik ere jokatu nahi nuen baina ok. Ardo botila bat (uste dut, ze etiketan letra txinoak zeuden) eta zerbeza bat ateratzen digute eta zerbeza berriro saltzen dugu, ardoa garestiago jarri dugunez inork ez du nahi, baina gau amaierarako gure urdailak jakingo du non bukatuko duen ardo horrek.

Hurrengo goiza galdua duzu. Burua ere astiro doa. Lurrikararen kontua izango da; osea, Terremotoarena. Baina horrelako biharamun egunetan kalera ateratzeko duzun afan ulertezin horrek etxetik ateratzera behartzen zaitu, gaur ere mortu dauden Santiagoko kaleetan barrena ibiltzera eta etxeaz gehiago akordatzera.

captura-de-pantalla-2016-09-18-a-las-15-58-17

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Lurrikarak

Lurralde sismikoa da Txile. Hona heldu eta egun bira jada sentitu nuen nik “lurrikara” eta beraiek “temblor” deitzen duten horietako bat, esnatu berri ohetik altxatu eta dena dardarka sumatu nuenean. Egunero gertatzen omen dira “dardarak”, baina gehienak txikiak izaten dira eta horregatik ez dira “lurrikara”, ni ohituta ez banago ere eta niretzat denak “lurrikara” diren arren.
Baina lasai ibiltzeko aholkatu didate, hemen egunerokotasunaren parte dela eta eraikin guzti edo gehienak lurrikarak jasateko eginak daudela. Hala ere, estatistikek omen diote irailaren 18 inguruan lurrikara gogor bat egongo dela, Fiestas Patrias-etan. Eta “Terremoto” diotenean ez dira ari ardo pipeño zuria, piña mantekaua, ferneta eta granadina daraman edari horretaz, urteko sasoi honetan edateko koktel ohikoena bada ere, ez, lurrikarez ari dira. Prest egon nadin abisatzen didatela diote eta ez larritzeko dena mugitzen ikusten badut, normala dela. Eskerrak ez naizen 15. pisuan bizi, diotsat neure buruari. Eta ezin dut saihestu lurrikarekin amets gaiztoak izatea gauez. Gero esnatzen naiz eta egunean zehar ez zaizkit burutik pasatzen. Baina lurrikara sentituko banu, badakit paniko egoeran sartuko nintzatekeena. Ez nago ohituta, zer egingo diot ba.
captura-de-pantalla-2016-09-18-a-las-15-52-18

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Badatoz

Osteguna gaua da. Zuentzat jada barikua.
Sentitzen dut, baina ezin dezaket pentsatu ondoko etxekoen musika altuak ez didalako uzten. Jai giroan daude batzuk jada; izan ere, asteburu honetan Fiestas Patrias ospatzen dira Txilen eta egun handia irailaren 18an bada ere, badirudi festa gaur hasten dela. Astebete daramatzate kaleek, dendek, eskolek, bulegoek, etxeek eta supermerkatuek Txileko banderaz apaindurik. Guztia da urdina, gorria eta zuria Santiagon. Ezagutzen ditudan denak daude asteburu egarriz. Eta zerbait handia datorrela sumatzen dut, baina oraindik ezin dezaket emozio hori sentitu, ez baititut festa hauek inoiz bizi izan. Hala ere, jendearen emozioak busti egiten du norbera eta zer izango ote den jakiteko gogoz nago.

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun

Txiletarrek ez dute agujetarik

Palan ibili nintzen atzo Eusko Etxean. Hemen “Pelota Vasca” esaten diote. Ostiraletan umeekin entrenatzen dut, oraindik hasiberria naizelako. Baina aurreko astean Selekzioan jokatuko duen emakume batek, Zitak, astelehenean emakumeekin entrenatzeko gonbita egin zidan eta, beste behin ere, onartu egin nuen gonbita, baina beraien entrenamentua ez oztopatzeko asmoarekin.
Azkenean nik eta beste emakume batek trinketean entrenatu genuen irakasle mexikar batekin. Hasteko, beroketa ariketak egin genituen eta ostean partiduak jokatu genituen.

“Agujetekin izartu naiz gaur.” Batez ere gerrian sentitzen ditut, atzoko beroketa ariketetan ohituta ez ditudan parteak landu genituelako. “Agujetas? Que es eso?” Azaldu diot kirola egin ostean hurrengo egunean sentitzen diren min iragankorrak direla. Ez du jakin ordezkorik ematen lagun txiletarrak. Zaila egiten zait pentsatzea denetarako berba desberdin bat asmatu duen herrialde honetan ez egotea “agujetak” esateko berbarik. Interneten sartu naiz, sare osoa arakatu dut. Lehenengo sarreran “cordón, pasador” aurkitu dut eta arraroa egin zait “agujetak” esateko “cordón” berba erabiltzea, baina atoan egin du nire buruak “agujeta”, “cordón” eta Lekeitioko “ajubeta” berben arteko lotura. Eta sentitzen dut lekeitiarrek lekeitiar petotzat duten berba horren jatorriari argia ematearren eta ez dela euskara deskubritzearren eta Txilen, Argentinan eta beste leku askotan ere oinetakoen sokari “agujeta” esaten diotela azaltzearren gaurkoalako egun batez, irailaren 13an, asteartez eta kasualitatez (besarkada estu bana Lekeitioko lagunei). Serendipia. Baina gaurkoan ez naiz ari oinetakoen kordelez eta, beraz, ez dit balio hiztegiaren sarrera horrek.

Eta “agujeta”, “cordón” eta “ajubetia” hitzen zurrunbiloan bueltaka, “Agujetas de color de rosa” abestia etorri zait gogora. Eta onartu egingo dut publikoki, lotsarik barik eta jendeari barre egiteko luzapen bat eginez (ziur bainago ez zaidala niri bakarrik gertatu): beti egin zait arraroa kolore arroseko agujetak imajinatzea, abestiaren metafora surrealista iruditzen zitzaidan, kirola egin eta ondoko eguneko mina arrosa imajinatzea. Gaur arte ez dut inoiz egin agujeta/ajubeta=cordón eta abesti horren arteko harremanik.

Eta jarraitu dut sarean bilatzen nola esaten duten “agujeta” Txilen eta ez dut ezer ere ez aurkitu. Galdetu diet etxeko jaubeei eta “dolor, molestia” esan didate, baina ez naiz gustora geratu. Eta galdetu diet lagun Txiletarrei eta gauza bera. Ondorioa= Txiletarrek ez dute agujetarik. Edo ez, behintzat, berauek izendatzeko berbarik.
Trinketea

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzuna 1

Itxarkundia

Larunbat benetan zoragarria pasatu dut.
Bai, badakit astelehena dela, egun bi pasatu direla eta ematen duela oraindik larunbata izango balitz bezala hasi naizela idazten. Atzo hasi nuen bloga eta ez nuen larunbata kontatu gabe utzi nahi.

Asteazkenean “Txiki” etorri zen unibertsitateko nire klasea entzutera eta klase ostean, zorionak eman eta gero, esan zidan larunbatetan hamabostean behin batzen direla Eusko Etxean Euskal Herriari buruzko gairen bat jorratzeko Zabal Herria Eskolan. Itxarkundia taldeak antolatzen dituela eskola hauek eta ez dela talde oso zabala, 10 bat gizon-emakume, gehienak bera bezala 60 urteetatik hur. Larunbat honetan “Gernika” omen zen gaia eta joan nahi banuen gustora hartuko nindutela azaldu zidan. Gonbidapen zuzen bat nuen eta ezagutzen nauenak badaki zenbat gustatzen zaidan nobedadea, gauza berriak bizitzea; gainera “Gernika” zen gaia, nire sorlekua, bihotzeko bizilekua. Nola egin huts horrelako zita batera.

Eta heldu zen larunbata. Eskola 5etan hasten bazen ere, lehenago trikitixa praktikatzen aritu nintzen Aitorrekin, euskal jatorriko Txileko trikitilari, txistulari, pianojole eta pala-jokatzaile trebearekin eta, aldi berean, egin dudan lagun handienetakoa dena. Bera ere Itxarkundia taldekoa da, bere anaia eta aita Raimundo-ak bezala.

Eta jo zituen 5ak erlojuak, hasi zen jendea hurreratzen eta gela itxura aldatzen ere. Harrera paregabea egin zidaten, bihotzez eskertzekoa. “Txiki”k proiektore batekin euskal abestiak jartzen zituen horman, niri festarako grina pizten zidatenak, besteek janaria hedatzen zuten mahaian, beste batek ikurrina zabaltzen zuen albo batean eta harriekin eutsi… eta nostalgia sartzen hasi zitzaidan, herri-mina. Eta nire abizenak galdetzen zizkidaten, “bigarrena, bigarrena” eta “Aldamizetxebarria” eta barre eta algara, “hori bai euskalduna!” “Ba ama Aldamizetxebarria Gabikagoxeaskoa da” eta harridura, barre eta algara gehiago “peto-petoa!”. Eta beraientzat ohore bat zela gaur “Gernika” gaia izan eta hango bat izatea euren artean. Baina ohorea neurea zen. Eta eman zidaten Chicha ederra edateko. Eta hasi zen eskola euskara klase batekin eta jarraitu zion Gernikari buruzko azalpen batek, zergatik den garrantzitsua, eta bideo bat ikusi genuen, eta abestu genuen “Gernikako arbola” eta berriro herri-mina. Ze aberri zale bihurtzen den bat atzerrian (lehen gutxi baginen, atzerrian ber bi). Batez ere etxetik gertu sentiarazten zaituztenean. Eta Riquelme anaiek txistu eta danbolinez “Ikusi mendizaleak” jo zuten. Eta Orhiko txoria Orhiz oroitu zen. Hemen bideorako loturie (https://www.youtube.com/watch?v=iAvQJc_VnPk)

Bilera amaitzean ura irakiteko tramankulua neuk eraman behar nuela etxera esan zidaten. Metafora bat zen, hurrengo larunbatean ere bueltatzeko gonbita. Tramankulua nik eramanez gero, behartuta egongo nintzelako larunbatean bertaratzera. Baina nik bueltatzeko ez nuela tramankuluen beharrik adierazi nien, hain arrera ona ikusirik bai ala bai joango nintzela hurrengoan ere eskola atsegin eta interesgarri haietara. Gainera beraientzat zein garrantzitsu eta berezi den sentitzen dut gauzatzen duten hitz bakoitzean, ekintza guztietan, keinu denetan.

Benetan arratsalde paregabea izan zen. Idatziz geratzeko modukoa.

Itxarkundia

Kategoriak Sailkatu gabea | Erantzun